Mooi of lelijk, wie zal het zeggen? Jij? Of ik? Iedereen vindt wel iets. Al kan dat snel veranderen. En gelukkig maar!
Voor de tentoonstelling 'Bellezza e Bruttezza' - schoonheid en lelijkheid - verdiepte Mastiek zich in het werk van grote renaissancekunstenaars. Wat dachten zij over mooi of lelijk? En hoe zijn die tegenstellingen met elkaar verbonden?
We nemen families, aan de hand van een geïllustreerde kindergids, mee op sleeptouw om het samen te ontdekken.
Beter kijken, nadenken én spreken
Van 20 februari tot 14 juni 2026 kan je in Bozar absolute topstukken uit de renaissance zien. Maar wat vertellen die schilderijen van da Vinci, Titiaan en Botticelli ons eigenlijk?
De opdrachten in de kindergids stimuleren in de eerste plaats om goed te kijken, om echt even in het kunstwerk te duiken. Hoe uitzonderlijk het werk binnen de kunstgeschiedenis is, is daarbij minder belangrijk.
Wat heeft de kunstenaar geschilderd? Wat staat er op de voorgrond? Wat zie je op de achtergrond? Welke personages zijn er en welke houdingen nemen ze aan?
Met concrete observaties gaan families aan de slag.
Daarna moedigen we hen aan om een stap verder te gaan:
Waarom heeft de kunstenaar dit zo geschilderd? Wat zou het betekenen? Welk gevoel roept het werk bij op? Zijn er nog andere mogelijkheden?
We kneden observaties tot interpretaties.
Dan volgt een simpele maar belangrijke vraag: 'Wat denk jij?'
Op een zachte manier brengen we ieders binnenwereld naar buiten. Kunstbeleving wordt zo geen individueel moment, maar een gedeeld verhaal waarin volwassenen en kinderen op gelijke voet staan.
Toen en nu
‘Mooi’ en ‘lelijk’ – en het spanningsveld daartussen – blijven voer voor gesprek, in elke tijd. Kijken naar renaissancekunst is tegelijk kijken naar hoe wij vandaag denken en spreken over schoonheid.
In de opdrachten slaan we bewust die brug tussen vroeger en nu. De eigen leefwereld vormt daarbij een belangrijk vertrekpunt om kunstwerken in hun historische context te plaatsen.
Prikkelen met beelden
Voor Bozar verzorgden we, naast concept, tekst enopdrachten, ook de illustraties van de kindergids.
We kozen er bewust voor om geen foto’s van de tentoongestelde werken op te nemen. We willen bezoekers zo dicht mogelijk bij de originelen brengen: door hen écht te laten kijken in de zaal, in plaats van naar een reproductie in een boekje.
De illustraties in de gids openen een extra laag. Sommige bezoekers kunnen meteen aan de slag met de klassieke, figuratieve beelden en filosoferen over mooi en lelijk. Anderen hebben meer aan een hedendaagse illustratie die als tussenstap werkt en de brug slaat naar hun eigen leefwereld. Een wereld die je dichtbij kunt houden, en waarin je – in tegenstelling tot de schilderijen aan de muur – helemaal je eigen ding mag doen.
Na het bezoek mag de kindergids mee naar huis. Zo blijft hij ook nadien prikkelen en nodigt hij uit om samen terug te denken aan een fijne dag.
Grafische vormgeving: ruttens-wille - Illustraties: Flore De Ruysscher
